Za 22/04 Als ik god was…

 

De vlucht van Mieke stijgt pas om 17.05 u op en dat geeft ons de tijd om er een normale voormiddag van te maken. Dat houdt in dat je nog alles wat gebruikelijk is zonder haast kunt afwerken: traag ontwaken, rustig koffie slurpen, de kranten lezen (zij het oppervlakkig) de afscheidnemers hartelijk begroeten en daar de nodige tijd aan besteden. Dan zie je Hugo hier voorbij rijden met een racefiets. Hallo? Het gaat wel wat trager dan zijn normale Zoef-de-Haas-gedrag want nu moet hij zelf trappen om er de beweging in te houden. “Tja, ik moet dit toch eens testen,” grijnst hij. Hij heeft die racefiets van iemand gekregen, iemand die ermee ophoudt zich op zo’n tuig af te beulen. “Voilà,” zegt hij, “nog een extra dat we onze gasten kunnen aanbieden. Er zijn toch wat mensen die wel eens met onze wielerclub willen meerijden. Ziezo, daarmee hoeven ze al geen fiets meer mee te brengen. En je mag dat in je blog schrijven.” En hop, weer weg is hij. Bij gelegenheid moet ik hem meer bijzonderheden vragen: maat van het frame, aantal versnellingen, systeem van klikpedalen, enz. Dingen die wielertoeristen toch graag willen weten. Denk ik als totale leek toch…

Onverbiddelijk komt het ogenblik eraan dat Mieke haar koffertje begint te pakken. Voor Huub is dat het signaal dat er weer wat ongewoon staat te gebeuren, dat er weer afscheid moet genomen worden. Hij zit er maar beteuterd bij te kijken en elke beweging die Mieke vanaf nu maakt, wordt hardnekkig gevolgd; zowel met de ogen als met de poten.

Och, laat ons nu maar al rijden. Aan het tankstation wordt gecontroleerd, dubbel nagekeken, zelfs navraag gedaan, om er toch maar van verzekerd te zijn dat er deze keer NIET verkeerd getankt wordt. Deze keer wil ik niet sputterend tot stilstand komen net na de oprit van de autosnelweg… Het is deze zaterdag vrij rustig op de weg, zelfs op de rondweg om Alicante heen. Nog een laatste knuffel, een onderdrukt traantje, en bel me als je bent aangekomen. OK?

Omdat Luc en Willy me verboden hadden de terugreis van de luchthaven naar Benidorm – zoals bij een vorige gelegenheid – op te vullen met zwartgallige gedachten, heb ik die maar zitten denken op de heenweg. In plaats daarvan viel me plots een erg bij de situatie passende liedje van Peter Koelewijn te binnen: Vlucht KL204, waarbij ik ten persoonlijke titel enkele wijzigingen in de tekst bedacht. Zo veranderde het vluchtnummer KL204 in SN3772, de snelweg Utrecht – Amsterdam werd die van Alicante naar Valencia, de afslag bij Vinkeveen werd afslag 65 Levante, en de Caballero werd Gauloises. Het refrein bleef totaal ongewijzigd:

Maar… als ik god was, en die zilveren vogel vloog voorbij, samen met jou ver weg van mij. Als ik god was, dan plukten mijn handen hem uit de lucht en ik bracht jou weer bij mij terug. Als ik God was… Maar tien kilometer hoog in je vliegmachine, kun je mij al zou je willen niet eens meer zien.

Terloops: al jaren vind ik dat dit nummer thuis hoort in de TOP 20 van liedjes die ooit in het Nederlands werden geschreven.

https://youtu.be/uIpnA_lh_Ug

En nu is het weer even wennen. Mijn vrijgezellenbestaan is binnen zes weken weer voorbij. Mijn overwintering trouwens ook…

IMG_5119
Pas binnen zes weken kan dergelijk familiaal tafereeltje weer…
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s