Vr 31/03 Grote uittocht

 

Heel vroeg op de dag moet je vaststellen dat er al enkele campers zijn weggereden. Vic en Nieke uit Leopoldsburg, bijvoorbeeld. Verdorie, geen afscheid kunnen nemen omdat ik verkeerdelijk dacht dat die pas morgen zouden vertrekken. Wie ik nog wel kon uitwuiven was mijn nieuwe Britse buurman op nummer 4. Die moet terug naar Engeland voor medische inspectie. De man sukkelt met de longen. Wie ik ook zag vertrekken, was Flor uit Heist-op-den-Berg. Flor is een eenzaat die in België alles heeft verkocht en in zijn camper leeft. Vorige zomer kreeg hij een herseninfarct en toen hij hier toekwam, was hij aan een kant nog helemaal verlamd. Hij had zich met zijn camper naar hier laten brengen op voorwaarde dat zijn chauffeur onderweg naar het voetbal van FC Barcelona in Nou Camp mocht en dat zijn terugvlucht betaald werd. Hier heeft Flor zich in een aangekochte scootmobiel moeten verplaatsen. Een gesprek kun je er niet mee voeren want zijn gewauwel is nauwelijks verstaanbaar. Majo en Marcel hebben hem al die tijd geduldig moeten bijstaan. Tot in de kleinste details. Zelfs het dicht ritsen van zijn broek lukte hem niet. Intussen is die verlamming lichtjes verbeterd maar nog lang niet voldoende om zelfstandig de terugreis naar België te rijden. Iedereen vindt het totaal onverantwoord maar elke goede raad wordt genadeloos opzij geschoven. Als hij wegrijdt, neemt hij bijna een boom mee en al in de eerste bocht moet hij twee, drie keer manoeuvreren om er heelhuids doorheen te komen. Je kunt alleen meewarig je hoofd schudden en hopen dat hij zonder ongelukken thuis raakt. Voor zover de politie hem ergens onderweg niet uit het verkeer pikt.

Hugo is vanmorgen heel vroeg al naar de luchthaven gereden om zijn zoon Pancho + familie op te halen. Deze avond heel laat komt ook nog de dochter toe en tussendoor beloofde hij Jos en Lut ook nog naar Alicante te brengen. Van het goede te veel, vind ik, en dus wil ik wel rijden. Terwijl Jos zijn rekening gaat vereffenen en hier en daar afscheid neemt, krijg ik de kans om eens langer dan 30 seconden met Lut alleen te zitten. En te praten. Hoe tenslotte kun je iemand leren kennen als het niet verder komt dan luchtige oppervlakkigheden en verplichte dooddoeners? Net zoals wel iedereen heeft ook Lut haar eigen verhaal, draagt ook zij een zwaar beladen rugzak mee. Op zo’n moment vind je het spijtig dat onze wegen weer uiteen moeten lopen. De rit naar de luchthaven verloopt dan ook lichtjes bedrukt; die twee zijn nog niet vertrokken en je mist ze al. Stoerdoenerig neem je afscheid. Dag Jos, dag Lut. Tot in Leuven, misschien?

Op de terugweg rijd ik naar Alfaz. Bij de dierenarts moet ik dringend korrels voor Huub gaan halen en daarna naar de Consum. Helaas, stomweg vergeten dat het daar markt is en dat je niet tot aan die supermarkt kunt komen. Dus moet dat boodschappenlijstje maar weer wachten tot morgen. Terug op de camping stel je vast dat André ook al vertrokken is en Leo en Els hebben hun camper al op de parking klaar gezet om morgen vroeg te vertrekken.

Louis heeft nieuws gebracht over Gerarda. Daar hebben de artsen een apparaatje in de wonde aangebracht dat alle vuiligheid en etter wegzuigt. Dat moet die wonde ook samentrekken en sneller doen genezen. Als het goed verloopt, mag ze binnenkort weer naar hier. Als het niet lukt, ziet het alternatief er minder goed uit. Dan zal men elders spierweefsel en huid moeten wegnemen om in te planten. Laat ons maar het beste hopen. Via deze weg: snelle beterschap, Gerarda, en kom maar zo spoedig mogelijk terug.

Marcel en Majo komen er een lang afscheid van maken. Toevallig komt Gilbert en zijn vrouw hier voorbij en die komen er toch gezellig bij zitten. Deze Gilbert (niet de Gilbert en Linda van Londres 6) staat met de camper achteraan op de Golf en blijft nog tot einde april. Toevallig wonen deze mensen in Borgloon zodat mijn periode “plat Loons dialect praten” nog een staartje krijgt. Gilbert heeft een caravan gekocht op de hoek van Europa en Madrid en die willen ze meteen beginnen te reorganiseren en te poetsen. De Engelse eigenares heeft in de loop van de tijd nogal wat rommel bijeen gespaard.

Het exploot van Ruben Van Gucht bekijk ik even met gemengde gevoelens. OK, het betreft een test om in de toekomst de live verslaggeving via het G4-netwerk te doen verlopen maar het is wel treurige televisie om een eenzame fietser de Oude Kwaremont zien op te rijden. Trouwens, de toch al bestaande hype rond de Ronde van Vlaanderen nog meer opkloppen, is echt wel niet nodig. Daar wordt alleen Wouter Vandenhaute beter van.

IMG_2646
Dag Jos, dag Lut. Tot heel spoedig.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s