Ma 13/03 Raus!

Sommigen zijn met de helm geboren en/of worden door de goden gekoesterd. Zoals gelukzak Hugo bijvoorbeeld. Het is gisterenavond beginnen gieten en dat is het 24 u lang blijven doen. Oef, het feestje is op het nippertje kunnen doorgaan. En toch… deze ochtend moest een vrachtwagen met hulpgoederen van GAMCare worden gelost in de plenzende regen en dat was helemaal geen pretje. Die goederen dienden opgeslagen te worden in de feesttenten van gisteren maar de vrachtwagen kon onmogelijk voldoende dicht hij het tennisveld komen. Dat werd dus overladen van de ene heftruck naar de andere, gevolgd door enorm veel handenarbeid.

Lang heb ik er aan getwijfeld om iets over het pretbederf tijdens Rimpelrock te schrijven. Het wilt me trouwens nog altijd niet al te best lukken omdat ik er zelf nog steeds niet van op mijn à propos ben en ook al omdat de eerste betrokkene Louis me zondagavond nog kwam smeken om er niets over te schrijven. Na lang piekeren, probeer ik het toch. Het moet maar een wijze les zijn voor mensen die hun handen niet kunnen thuis houden.

Gerarda is aan haar rolstoel gekluisterd en omdat ze graag naar het dansen wilt kijken, vraagt Louis aan een zekere Henny of die een beetje opzij kan gaan. “Ik ben een Amsterdammer en Amsterdammers gaan voor niemand opzij,” is het antwoord. Waarop Louis pardoes een vuistslag in zijn gezicht krijgt. Bloed en nog eens bloed. Zijn lip is door en door gekloven en diende achteraf in het ziekenhuis langs de binnen- en buitenkant genaaid te worden. Gerarda uiteraard in alle staten. Verstikt door de tranen kan ze amper haar versie van de feiten geven. Hugo zet zeer gedecideerd Henny en zijn gezelschap van het tennisveld af. Overal gaan stemmen op dat die kerel van de camping weg moet. Hugo maakt zich sterk dat dat ook zal gebeuren. Zo’n attitude is totaal onacceptabel. Ik hoor iemand zeggen dat er geen woorden zijn voor wat die kerel bezielde. Oh jawel, denk ik dan. Crapuul, bijvoorbeeld. Of tuig, schorremorrie, gespuis, geteisem, janhagel…

Rond zes uur komt Lea eraan gelopen met Huub waar zij de namiddag op gepast heeft. Huub is onrustig want dit is zijn vaste etenstijd. Dus loop ik met Lea mee naar ons hok, geef dat beestje te eten en we zitten even op het terras. Aan de overkant van de straat – die Henny is mijn overbuurman– is het één en al gelach en gezelligheid. Er wordt stevig gedronken. Komt er iemand van het feestterrein terug naar huis gewandeld en daar ontspint zich volgende conversatie…

– Ha, gaat het een beetje met Casius Clay?

– (onverstaanbaar gemompel)…maar hij is wel naar het ziekenhuis en zijn lip moet genaaid worden.

– Nou, hopelijk naaien ze die niet te veel dicht anders kan hij niet meer pijpen.

Waarop heel het gezelschap bulderend begint te lachen. Lea en ik kruipen bijna in de grond van plaatsvervangende schaamte. Ik moet mezelf tegenhouden om niet te reageren. Dat heeft toch geen enkele zin en het zou de zaak alleen maar doen escaleren. Wacht maar tot morgen, jongen, denk ik daarop. We zullen dan wel zien of er nog redenen zijn om te lachen.

Vroeg deze ochtend, terwijl de vrachtwagen gelost wordt, gaat Henny bij Hugo zijn excuses aanbieden. “Dat moet je bij mij niet doen maar wel bij Louis,” is diens antwoord. Op de terugweg kruist hij Louis maar hij vertikt het om ook maar één woord te zeggen. In het kantoor is het crisisberaad en Henny wordt naar de receptie geroepen. Hij krijgt 24 uur de tijd om zijn boeltje te pakken en de camping te verlaten. Indien niet zal hij manu militari door de politie verwijderd worden. A.u.b. aan de overkant van de straat wordt niet meer gelachen. In de plenzende regen begint een grote verhuisoperatie. Het zit namelijk zo dat Henny vanaf einde mei een jaarplaats zou innemen. Daarvoor heeft hij al een caravan laten overkomen die hier voorlopig in de stalling staat. De voorbije maanden is hij met het oog daarop allerlei recuperatiemateriaal beginnen verzamelen, heeft hij een terrastafel en –stoelen gekocht, zich een inox buitenkeuken aangeschaft. Neem daarbij nog wat fietsen, drie scooters en een auto… het vraagt dus wel enige organisatie om dat allemaal ergens onder te brengen. Dat kun je niet allemaal in je camper kwijt. We staan erop te kijken zonder ook maar één greintje empathie, laat staan medelijden.

Mieke rijdt met Gerarda naar de kliniek waar haar wonde verzorgd moet worden. Zij is nog altijd niet over de traumatische ervaring van gisteren heen. Hopelijk gaat dat vanaf morgen beter lukken; dan wordt ze helemaal niet meer geconfronteerd met die Henny. Samen met mij zijn nog talrijke andere mensen verheugd dat de directie deze beslissing heeft genomen. Laat dit a.u.b. een rustige camping blijven en geen boksclub. Mensen voor wie geweld meer vanzelfsprekend is dan argumenten, horen hier niet thuis. Wie zich niet aan deze fundamentele regel weet te houden, moet maar elders zijn geluk proberen. Hopelijk bestaat er  onder de campings hier in de buurt zoiets als een zwarte lijst van ‘te weigeren gasten’.

En finaal is er dan toch een Amsterdammer die voor iemand opzij moet gaan.

Advertenties

Een reactie op “Ma 13/03 Raus!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s