Za 11/03 Speedy Gonzalez

 

Van het inoliën van het werkblad (en de restjes daarvan die dienen als snijplank) maak ik duidelijk een erezaak. De poriën van dat hout hebben nu bijna een hele liter olijfolie moeten slikken en volgens Tibor had ik met een, twee beurten wel kunnen volstaan. Zelf vind ik dat er nog best een vijfde beurt overheen kan maar je kunt bewaarlijk constant met vette vingers blijven lopen. Voor het overige blijft het zoeken naar allerlei zaken maar tot nader order moet ik de vraag “Waar staat dat of dat?” blijven stellen. In het ordeschema van Mieke past zij de onverbiddelijk wetmatigheid van de Nederlandse premier toe: aanpassen of opkrassen.

Gisteren kenden we hier weer een moment van collectieve ongerustheid en bezorgdheid: Gerarda moest terug het ziekenhuis in. Haar geblesseerde knie was niet rood opgezwollen of blauw uitgeslagen maar wel zo goed als pekzwart. Met misplaatste koppigheid – wij willen niemand tot last zijn – kruipt zij dan bij Louis achterop de scooter om naar de kliniek of de fysiotherapie te rijden terwijl hier minstens tien chauffeurs met een auto voor haar klaar staan. Gelukkig heeft het team van GAMCare hier een scootmobieltje klaar staan zodat ze zich toch een beetje onafhankelijk over de camping kan verplaatsen.

We hebben heel goed nieuws ontvangen. Lupe heeft veel zin om de paasvakantie, zoals vorig jaar, hier door te brengen. An en Neel moeten dus noodgedwongen wel mee komen. Het was even zoeken of er voor die periode nog iets te huur is en waar. En kijk, alles is intussen al geregeld; vliegtickets zijn besteld, huurauto gereserveerd. Hier krijgen ze een onderkomen in Londres 5, vlak achter het hoekje. Vorig jaar was dat wel net tegenover mijn deur maar Helsinki 1 is verhuurd voor april en mei. Dat zal de pret evenwel niet deren. Zeer interessante reactie van Mieke: “Verdomme An, nu verplicht je me min of meer om ook te komen.” Mijn idee daarover: “Verdomme An, je moest al eens meer naar hier oversteken.”

Mieke gaat boodschappen doen en ik plof in de zetel neer. De voorbije dagen was er helemaal geen gelegenheid om naar Parijs-Nice te kijken. Vandaag is het de koninginnenrit in die koers en het te verwachten spektakel krijgen we ook te zien. Toch zit je met de vraag of het wel echt nodig is om zo vroeg in het seizoen al een hoge berg als de Col de Couillole in het circuit te leggen. In de Vuelta en de Giro overdrijven ze daar mee, nu begint ASO ook al met die waanzin. En dan maar denken dat de renners dat allemaal kunnen klaar spelen op louter spaghetti en een biefstuk.

Komt hier plots iets voorbij gesneld en ik hoor iemand roepen: “Speedy Gonzalez”. Hugo! Dat zit zo. In de intussen gesloopte Helsinki 4 stond zo’n elektrische step waarmee Darren de camping onveilig maakte. Met gretige ogen keek Hugo er naar en zei toen: Daar rijd ik binnenkort mee rond. Nu had Darren wel die step (toch zo’n € 1.000 waard) laten staan maar wel de contactsleutels ervan mee naar huis genomen. In een mum van tijd had Tibor daar al iets op gevonden en dus heeft Hugo weer een nieuw speelgoedje ter beschikking. “Verdomme,” zegt hij dan, “dit is een raket, jong.” Juist ja, exact wat hij nodig heeft. Nu alleen maar hopen dat hij heel snel een ijshockeypak koopt met daar overheen de uitrusting van een American Football speler en twee helmen op zijn hoofd zet. Zo’n ding is verdorie levensgevaarlijk. Het is dus weer wachten tot er een ambulance de camping oprijdt…

IMG_2917
Gerarda, listig vermomd als Benidorm Bastard.
SXT1000 Turbo zwart e-step_0
Met zo’n gevaarlijk ding kan Hugo de camping weer iets onveiliger maken.

 

Advertenties

4 reacties op ‘Za 11/03 Speedy Gonzalez

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s