Vr 10/03 Poets- en inlaaddag

Een gewaarschuwd man is er twee waard, zegt het spreekwoord. Zodoende voelde ik me deze ochtend het dubbele gelden tegenover andere dagen. Mieke had me gisteren duidelijk te verstaan gegeven dat het vandaag poets- en inlaaddag zou worden. Heel de inhoud van de keuken staat voorlopig nog in kisten en dozen opgestapeld in de voortent en heel de dag is het zoeken naar de meest noodzakelijke benodigdheden. Oei, waar vind ik een aardappelmesje? Waar staat die soepkom nu ook alweer?

Ik rekende me bij de gelukkigen van deze wereld waarvan de vrouw graag lang slaapt en nog langer nodig heeft om wakker te worden. Zo kreeg ik toch nog ruim de tijd om rustig de zon in deze dag te verwelkomen, voldoende koffie te slurpen om m’n reptielenfase ongestoord en zonder blijvende letsels uit te zitten en de krant te lezen. Gisterenavond had ik het nieuwe werkblad in de keuken nog gauw in de olie gezet (wat een wonderlijk goedje is olijfolie toch). Deze ochtend – ik was er voor de afwisseling eens vroeg bij – kon er een tweede laagje overheen. En dan was het vooral zaak om je zo onzichtbaar mogelijk te maken en afstand te bewaren want Mieke stond op het punt haar duivels te ontbinden. Laten doen en je er vooral niet mee bemoeien, is dan de boodschap. Nu al weet ik dat ik de eerstvolgende weken niets meer op zijn voorheen vertrouwde plekje zal weervinden. Goed bedoelde suggesties en argumenten van efficiëntie en logica worden genadeloos afgewimpeld. Waarom zet je dat daar? Daarom! OK dan. Je troost je met de gedachte dat je na 22 maart de dingen toch weer min of meer naar je eigen hand kunt zetten. Tot die datum geldt de wet van de vrouw des huizes.

Tussendoor krijg ik toch nog eventjes een rustpauze als het weer tijd is voor de dansles. Algemene repetitie voor het optreden van zondag tijdens Rimpelrock. Trouwens, op het tennisveld – zeg maar: Plaza Ugo Kusters – is men met man en macht druk doende om tenten op te zetten, tafels en stoelen te installeren en een optimale plaats voor het podium te vinden. Olivier is een erg enthousiast toeschouwer. Die is enorm benieuwd hoe alles zal verlopen want voor hem geldt dit zoveel als een oefening voor wat hij in z’n hoofd heeft, namelijk de organisatie van een Oktoberfest. Tja, die kan zijn Duitse roots niet verloochenen, hé. Naar verluidt is hij al op zoek naar een Blaskapelle om voor de begeleidende hoempapa te zorgen…

Op nummer 4 is het alweer druk. Pepe voert ladingen nieuw grind aan zodat er geen spoortje meer overblijft van de vorige bewoners. Van zodra die met zijn Bobcat alweer verdwenen is, schuift het Britse koppel hun caravan naar die plek. Het zijn al wat oudere mensen en ze gedragen zich al iets rustiger en meer afstandelijk dan het gros van hun landgenoten. De toekomst zal wel uitwijzen of het een goede nabuurschap wordt of niet.

Omdat Mieke vandaag toch erg druk in de weer is geweest, stel ik voor om buitenshuis te eten. Liefst niet te laat op de avond en ergens op een terras. Dan kunnen we Lea mee vragen – Frank is gisteren voor een week terug naar België gereisd – en kan ook Huub mee. Mieke Kusters hoort van onze plannen en zij en Fernand willen ook mee. En Jos natuurlijk ook. Lea haakt op het allerlaatste moment af en zal Huub bij zich houden.

Maar eerst dient nog een klus opgeknapt. Tijdens de decemberstormen had ik een lek aan het dakluik van de slaapkamer. Volgens Bert is dat een fluitje van een cent. Had hij beter niet gezegd want Mieke laat hem niet meer met rust tot hij met schroevendraaier en kitspuit komt opdagen. En zo wordt ik ook nog eens aan het werk gezet. Ik mag die dakkoepel schoonmaken.

Ten lange leste rijden we met zijn vijven naar Albir. Al maanden heb ik zin in Chinees want dat is er dit seizoen nog altijd niet van gekomen. Ik kies voor de Cuenca d’Oro aan de Oscar Espla want geen van de anderen is daar ooit geweest en ik ben er nog nooit met een grote ontgoocheling naar buiten gekomen. De anderen hebben me die keuze niet kwalijk genomen. In tegendeel zelfs.

Jos, Mieke en Fernand moeten in het laat nog naar de luchthaven, hun kleinzoon ophalen. Die komt hier in Spanje zijn 18de verjaardag vieren omdat opa en oma er anders niet kunnen bij zijn. Mooi, vind ik dat.

IMG_2630 2
Niet storen! Niet bemoeien! Laat me met rust! Laat mij maar poetsen!
IMG_2912
Dakkoepel vervangen? Voor Bert is dat een fluitje van een cent.
IMG_2913
Zegt Mieke: Ik zal er een foto van nemen. Dan kun je bewijzen dat jij hier soms ook iets doet…
IMG_2915
Tafelen in de Cuenca d’Oro. Het heeft gesmaakt.

 

Advertenties

4 reacties op ‘Vr 10/03 Poets- en inlaaddag

  1. Mooi stukje en inderdaad als de vrouw aan het opruimen gaat neem je verstandig afstand en bemoei je je er niet mee. Wel een bekend thema dat als de vrouw heeft opgeruimd alles een andere plaats heeft gekregen.
    Jan & Ingrid
    Camping Benisol, Paris UNO

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s