Do 09/03 Damocles

Er zijn zo van die dagen dat ik me levendig kan voorstellen hoe Damocles zich moet gevoeld hebben toen hij, gezeten op de troon van Dionysius, even naar boven keek en dat beroemde zwaard van hem aan een paardenhaar zag hangen. Alle symptomen wijzen erop dat het vandaag zo’n dag wordt. Dat begint al van zodra je koffie wilt zetten. Zoek alle daarvoor noodzakelijke ingrediënten en utensiliën maar eens bijeen in een tot op de naakte muren en lege kasten ontmantelde keuken…

Nog voor Bert en Jos aan de slag gaan, is het aan de andere kant van mijn perceel reeds één en al drukdoenerij. Het campingpersoneel neemt nummer 4 onderhanden en dat gebeurt niet meteen op de meest subtiele manier. Waarom zou je wel eventjes nadenken of je het zeil van de voortent nog voor wat anders kunt gebruiken als je dat veel makkelijker in repen vaneen kunt scheuren? Waarom zou je steunstangen en tentstokken netjes op een hoopje leggen als je die ook doormidden kunt plooien? Waarom zou je wel een schroevendraaier gebruiken bij het demonteren van de vlondervloer – verdorie, uitgevoerd in peperduur tropisch hout – als je daar veel vlotter de kettingzaag in kunt zetten? Het hele (voormalige) hebben en houden van Darren wordt uit kastjes gehaald en argeloos op de aanhanger gegooid. Recycleren is een begrip waar men in Spanje nog geen eenduidig woord voor gevonden heeft. Toegesnelde ramptoeristen proberen te redden wat te redden valt. Blijkbaar kan iedereen wel iets gebruiken. Daar gaat er eentje aan de haal met een personenweegschaal die niet meer werkt; deze kan een stel afschuwelijk lelijke koffiekopjes gebruiken, weer een andere heeft net een tentstok nodig en tussen een stel Britten ontstaat bijna ruzie over een rolletje isolatiemateriaal. I’ve seen it first! No, you didn’t! Heerlijk schouwspel. Wim en José zitten op de eerste rij in de eretribune en bekijken het opgevoerde spektakel met een blik van “Hoe is het toch allemaal mogelijk?”

Terwijl één van de mannen met de aanhangwagen achteruit manoeuvreert, staat Jos met de fiets te wachten tot hij weer de straat in kan rijden. Komt er een vrouw met de elektrische fiets aangereden met twee boodschappentassen vol wasgoed aan het stuur en die rijdt pardoes tegen Jos aan. Alle twee tegen de vlakte met de zware fietsen over zich heen. Gelukkig zonder kwetsuren maar je vraagt je toch af of het zo moeilijk remmen is met die elektrische fietsen, of dat bepaalde mensen hun ogen op de verkeerde plek hebben staan.

Terug naar mijn eigen werf. Fernand heeft nog ergens een openklapbaar raam uit een gesloopte caravan opgedoken. Daar was ik al heel lang naar op zoek. In mijn keukenschuurtje staat weliswaar een raam maar dat kan niet open. Na twee opeenvolgende dagen volle zon loopt de temperatuur daar binnen al snel op tot 45 C° en meer. En dan mag je er nog niet aan denken om ook nog soep te koken… Uiteraard zijn de afmetingen van dat nieuwe (gerecupereerde) raam helemaal anders dan die van het oude maar een vakman als Fernand weet daar wel raad mee. Het voordeel van een houten schuurtje is dat je er met een hamer en beitel en/of een behoorlijke wipzaag heel snel veel veranderingen kunt in aanbrengen. Daar een balkje doorzagen, hier een plankje bij, daar weer een schroefje en afkitten. Klaar is kees: daar heb ik een raam mét ventilatie.

Tussendoor komt Hugo hier voorbij gereden met de scooter. Hij is helemaal aan de andere kant van Benidorm een rol groen tapijt, van dat namaakgras, gaan kopen en heeft er niets beter op gevonden dan die rol naast de scooter te binden. Nu heb ik in het verleden toch ook enkele halsbrekende toeren uitgehaald op een gemotoriseerde tweewieler maar qua veiligheid vind ik dit er toch wel een heel eind overheen. Zo niet Hugo; die lacht zijn tanden bloot. Je bent tenslotte een Duracel-konijn of je bent het niet.

Weer een overstapje naar de andere kant. Nadat de voortent, het terras en het keukententje helemaal opgeruimd zijn is het de beurt aan de caravan. Hier en daar hangt die nog aan de grond vast met leidingen voor water, stroom en afvoer maar dat mag niet deren. Hopsa, aan de 4×4 koppelen en onder oorverdovend gekraak van de plek weg trekken. Het einde van een droom. De Brit Darren die dacht een zonnige oude(re) dag op Benisol door te brengen, mag dat vanaf nu wel helemaal uit het hoofd zetten. Vorig jaar kocht hij die caravan voor € 4.000. Hij heeft er voor minstens € 1.000 kosten aan gedaan. Daar heeft hij iets minder dan een maand van genoten om dan zonder sporen noch andere tekenen van leven na te laten weer te verdwijnen. Had hij voor die periode een suite gehuurd in het duurste hotel van Benidorm, was hij er waarschijnlijk goedkoper vanaf gekomen. Tja, dan ga je onbewust toch even te rade bij Obelix…t1_Y6qZOfMpzM24H1YxLepQL-Rg

Daarmee is de kous niet af in het verhaal van Helsinki 4. Plots ratelt daar weer een kettingzaag en moet de reeds volop in bot staande boom eraan geloven. Even daarna wordt de lantaarnpaal verwijderd en iets meer naar de perceelgrens opgeschoven. Vanwaar toch al die plotse haast, denk je dan. Nog die avond wordt het duidelijk. Komt Olivier eraan gereden met een caravan achter de auto. Die caravan wordt met enige moeite en helemaal schots en scheef op het tegenover liggende nummer 5 geduwd. Het personeel is dan al naar huis en Olivier kan duidelijk niet zo best achteruit rijden met een vrachtje achter zich aan. Het is meteen duidelijk dat die daar maar voorlopig blijft staan want de eigenaar van de caravan montert meteen de nu vrijgekomen nummer 4. Waarschijnlijk wordt die morgen al ingenomen. Lang zal ik dus niet kunnen genieten van het vrije uitzicht…

In m’n eigen keuken is het gezaag, geboor en geschroef intussen afgelopen. Het is nu wachten op Tibor voor de aansluiting van water en afvoer. Die is voorlopig nog op zoek naar de weg gesleepte caravan om er de Trumakachel uit te halen. Recuperatie en recyclage, heet dat bij ons. Mijn terras ligt dan wel vol rommel, afval allerhande en bijzonder veel zagemeel maar dat mag niet storen om er eentje te drinken op de geleverde prestaties. We krijgen dan een hele processie kijklustigen over de vloer die de werkzaamheden komen controleren. Iedereen is vol lof zonder ook maar één greintje kritiek. Gelukkig maar want ik zie Bert zitten met een breekhamer van 1,200 kg zwaar in handbereik. Zelf zit ik een beetje mijn kas op te vreten omdat ik zelf geen poot heb uitgestoken. Nu ja, behalve hier en daar een plankje vasthouden, zou ik toch niet veel positiefs kunnen bijbrengen. Maar toch.

Die avond, net voor het slapen gaan, kijk ik toch eens goed naar het plafond om te zien of daar geen zwaard aan een paardenhaar hangt. Damocles, weet je wel.

IMG_4685
Bert en Jos: weg met dat oude keukenmeubilair.
IMG_2623
Fernand zorgt voor een nieuw (openklapbaar!) raam.
IMG_2625
Transportbedrijf nodig? Eventjes Hugo Duracel bellen!
IMG_2626
Hopakee, daar gaat de extreem dure droom van de Brit Darren…
Advertenties

2 reacties op ‘Do 09/03 Damocles

  1. Hey Guy.
    Vraag eens aan mijn broer Duracel of hij ook naar rechts kon draaien met dat tapijt aan zijn scooter !!
    Die man heeft echt een paar schroeven los !
    Lang leve Benisol..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s