Woe 08/03 Geneuzel

 

Geen al te best begin van deze woensdag… Zit je in de eerste zonnestralen van de dag je krant te lezen en bots je pardoes op de grenzen van je eigen politieke en sociale engagement. Het doet bijzonder vreemd aan als je extreem rechts moet bijtreden als dat clubje het spreekrecht van Turkse ministers aan banden wilt leggen, zowel in Nederland als in België. Uiteraard doen zij dat op andere gronden dan jijzelf. Dat Erdogan zijn dictatuur officieel bekrachtigd wilt zien via een referendum, is minder voor mij dan voor Turkije een probleem. Dat hij daarvoor campagne wilt voeren bij de Turkse gemeenschap in ons land en daarmee de toch al heersende verdeeldheid nog meer op scherp komt zetten, is voor Turkije minder een probleem dan voor mij. Daar sta je dan als fanatiek voorstander van de vrije meningsuiting.

Van wie ik het ook op mijn heupen krijg, is de burgemeester van Lubbeek maar die aversie dateert al van toen hij nog in Leuven woonde en mij, als journalist, op de kap zat. De schofterige manier waarop hij onze rechtbanken onbekwaam verklaarde staat dan ook helemaal in verhouding met zijn huidige hoerastemming over de uitspraak van het Europees Hof van Justitie. Die uitspraak komt er in feite op neer dat het hof geen uitspraak doet en dat elk land zijn eigen humanitaire visumbeleid maar moet uitstippelen maar Der Theo verkoopt dat als een grote persoonlijke overwinning én voor heel Europa. Volgens deze heer staatssecretaris zijn uitspraken van rechtbanken dus alleen maar verstandig en aanvaardbaar zo lang ze zijn eigen gelijk bevestigen. Sukkel. Dat die het nog aandurft zichzelf als democraat voor te stellen.

Wat me wel helemaal aan het walgen brengt, is het feit dat de internationale maffia nu zelfs zijn klauwen uitsteekt naar dierenparken en dat bedreigde diersoorten zelfs daar niet veilig meer zijn. En dat allemaal omdat enkele totaal gefrustreerde oude Chinese of Vietnamese mannetjes denken dat ze een betonnen pik krijgen van zodra ze enkele grammen gemalen neushoorn door hun eten mengen en daar astronomische sommen voor over hebben. Mijn verstand is daar te klein voor.

Mijn toch al kleine verstand kan er helemaal niet bij dat de VRT voor een aanzienlijke smak geld de pseudograpjas Geubels in huis haalt. Tot ergernis en laaiende boosheid van de commerciële zenders maar ook van eigen, interne afdelingen. Zoals de sportdienst, bijvoorbeeld, die bepaalde wielerwedstrijden niet kan uitzenden omdat er geen fondsen beschikbaar zijn voor de uitzendrechten. Zelf sta ik er versteld van dat een show met Philippe G. steevast voorgesteld wordt als een komisch programma. Daarbij denk ik eerder aan een taalspelletje waarbij de eerste prijs gaat naar wie het eerst in een begrijpbare taal kan navertellen wat die man geneuzeld heeft. Dat die jongen ook buiten Antwerpen en na een korte carrière in de Colruyt goed zijn boterham verdient, weze hem van harte gegund. Wel heb ik er een probleem mee dat die betaald wordt door onze openbare omroep, en dus mede met mijn belastingsgeld.

Kameraad Marcel zit al weken te hopen dat we eens de mogelijkheid krijgen om samen iets te gaan eten. Dergelijke dingen laat ik graag in de vaardige handen van mijn super organisator Mieke W. Die bestudeert dan agenda’s, kalenders en weerberichten. De keuze van het restaurant is daarbij het minst beslissende criterium. Dat wordt sowieso toch Anna in Albir. Afspraak om 13.30 u, kwestie van voldoende tijd over te houden voor het aperitief. Dat gaf Marcel bovendien nog de gelegenheid om met zijn vaste maten eerst een fietstocht te maken. Onderweg loopt er wel altijd iets fout of worden afspraken verkeerd begrepen. Gevolg: Marcel en Majo komen er pas om 14 u door. Voor een keer vind ik meteen een parkeerplaats aan de deur van Anna. Het is schitterend weer en Huub kan dus mee op het terras. Het wordt een gezellige namiddag: aangenaam gezelschap en echt lekker eten. Het zal dan ook niet verbazen dat het al tegen 17.30 u aanloopt als we aan opkrassen beginnen te denken. Uiteraard dacht ik er aan om nadien nog wat te consumeren bij Mateo maar het leek verstandiger om dat thuis te doen. Als je door de Guarda Civil aan de kant wordt gezet met iets te veel op, blijft er maar weinig aanleiding tot lachen over.

Zelfs op m’n eigen terras is het maar amper lachen geblazen. Mieke krijgt alweer peper op een plek waar ik het niet graag zou hebben en begint heel de keuken leeg te halen. Bert kwam haar waarschuwen dat hij en Jos morgen aan de herinrichting van de keuken zullen beginnen en dat het zaakje dan maar beter eerst leeg gemaakt kan worden.

anna
Albir. Droge Rivier. Restaurant Anna. Vier gelukkige gezichten. Voor herhaling vatbaar.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s