Zaterdag 28/05 Pro brexit

 

Het is weekend en dus rollen weer enkele Spaanse caravans de camping op. Dat zorgt dan wel voor wat bijkomend leven met joelende kinderen en het met enig gedruis vrolijk opstellen van familiaal grote paellapannen. Ik zie ze graag komen en kan maar moeilijk begrijpen waarom toeristen uit het meer noordelijke gedeelte van Europa daar hun neus voor ophalen. Pietje Snot uit Bommerskonten, die van een uitkering moet leven maar daarmee hier toch een min of meer aangenaam leven kan leiden, vind dat Spanjaarden allemaal armoedzaaiers zijn. John Smith uit Angelbay vindt ze té lawaaierig maar, in tegenstelling tot hemzelf en de zijnen, heb ik nog geen enkele Spanjaard ’s nachts om 2 u keihard zattemanspraat lallend over de camping weten waggelen. Kees Visscher uit Kikkerbeek denkt dat het allemaal onbeschaafde dommekloten zijn terwijl hijzelf nog altijd voor de allereerste keer in zijn leven een boek moet lezen of een museum bezoeken. Of: hoe populistische angstpredikers er intussen toch maar in geslaagd zijn om de mensheid met een hoop koppige vooroordelen en een totaal verkeerd wereldbeeld op te zadelen.

Dat doet me onwillekeurig denken aan de uitdrukking ‘Excuse my French’, een term die vooral gebruikt wordt door mensen die de Franse taal niet kennen, laat staan ze ook nog praten, zelfs nooit in Frankrijk zijn geweest. Daarmee waarschuwen Engelstaligen de toehoorder dat er een schunnigheid in hun taalgebruik naar binnen is geloodst. Immers, alles wat fout loopt, wat smerig is of niet door de algemeen aanvaarde beugel kan, moet wel uit Frankrijk komen. Op diezelfde manier wordt hier naar Spanjaarden gekeken. Hier moet het goedkoop zijn, de zon moet schijnen, maar dan liefst zonder Spanjaarden in de buurt. Tenzij in een ondergeschikte, dienende rol en dan moeten ze ook nog vlot Engels, Noors, Nederlands, Deens, Duits en Frans kunnen verstaan en spreken. Blijf toch thuis, kloothommels!

Deze woordenvloed is te wijten aan één zinnetje dat ik gisteren toevallig kon opvangen van een gesprek onder buren. Twee straten verder staat een caravan te koop (€ 13.000) en hoor ik die verkoper zeggen (vrij vertaald): “’t Is misschien te duur voor wat het waard is maar dan komen er zeker geen Spanjaarden op af.” Op het nippertje kon ik mijn braakneigingen bedwingen.

Daar had ik dezelfde moeite mee toen de verslaggeving over de Ronde van België begon en je beelden te zien kreeg van een stilstaand peloton. Een twintigtal renners neer gemaaid door motoren. Het moest er ooit van komen. Hoe vaak heb ik me de jongste wielerseizoenen moeten ergeren de manier van rijden door een veel te groot leger motorrijders in de koers. In Spanje of Italië gaat het er nog veel erger aan toe. Mijn jaargenoot Benny Audiens organiseerde zeker veertig jaar lang zo’n groep gemotoriseerde seingevers. Nooit heb ik hem over ongevallen horen vertellen. Gaat het nu allemaal sneller dan enkele jaren geleden? Overdreven haantjesgedrag? Een gebrek aan wederzijds respect? Te grote zakelijke belangen?

Veel zin om daarna nog naar de Giro te kijken, heb je dan wel niet meer maar je doet het toch maar. En kijk, dan weet je weer waarom je de Giro liever ziet dan de Tour. Vanwege de frivole Italiaanse onvoorspelbaarheid, verdorie. De koppige wil van een Valverde om dat podium te halen, de moedige volharding van een geblesseerde Kruijswijk om niet op te geven, het aanstormende talent van een piepjonge Jungels, de dramatiek van een Zakarin, de grinta van een Nibali om toch in dat roze te komen… daar tegenover is de Tour een saaie, na een week al vastliggende bedoening. De Giro is gepassioneerde koers, de Tour is platte commercie. In Frankrijk is men Fabio Casartelli al lang vergeten, in Italië zie je nog altijd spandoeken met ‘108 Presente’. Wat een verschil.

Mijn Engelse overbuurman John komt een praatje maken. Die voormalige rockgitarist is een beetje doof en dat praat niet altijd even vlot. Meestal hebben we het over muziek maar nu begon hij over ‘the continent’ en het referendum van 23 juni a.s. Hij is pro brexit. Als je vraagt waarom is het enige antwoord: “We choose for democracy” want dat is iets wat geen enkel ander land ter wereld kent, met een lichte uitzondering voor de USA. Als je dan – om die stelling te bewijzen – ook nog durft te beweren dat het Duitse parlement de sharia wetgeving heeft goedgekeurd, verloopt een gesprek met mij niet langer in de beste der stemmingen. Ik geef het op om over democratie te praten met een volk dat mede geregeerd wordt door een House of Lords waarin zonder verkiezingen 2 aartsbisschoppen, 23 bisschoppen, 12 rechters, 92 edelen door vererving en zowat 600 door de kroon aangestelde edelen zetelen.

Mijn Leuvense vriendin José komt afscheid nemen. Ze vertrekt morgenvroeg terwijl ze toch een ticket had voor volgende woensdag. Waarom ze absoluut drie dagen vroeger dan gepland naar huis wilde, kon ze niet uitleggen. Ik heb er hoe dan ook een extra fles wijn aan overgehouden. Een voorbeeld dat elke vertrekker zou mogen opvolgen, denk ik dan maar.

Mieke zit in Borgloon, mijn geboortenest. Daar vindt het trouwfeest plaats van nichtje Nike en Pieter Jan. Die zijn al een jaar geleden in alle stilte gehuwd maar hebben hun feestje blijkbaar uitgesteld tot hun nonkel Guy zeker en wel niet aanwezig kon zijn. ’t Is van je familie dat het moet hebben…

IMG_1542
Proficiat Nike en Pieter-Jan.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s